Dogoterapia po polsku

Brak regulacji, brak standardów, kursy online za kilkaset złotych i certyfikat psa terapeuty dla zwierzęcia, którego nikt nie widział

Dogoterapia - czy to bezpieczne?

Dogoterapia to popularna forma zajęć, w których uczestniczy pies terapeutyczny pod opieką swojego przewodnika. Naukowcy przekonują, że kontakt z psami korzystnie wpływa na rozwój i wychowanie dzieci. Dzieci uczą się nie tylko właściwego zachowania w obecności psa, ale też empatii, wrażliwości i komunikacji, a towarzystwo zwierzęcia pomaga zmniejszyć napięcie i stres. Dlatego żłobki i przedszkola chętnie organizują takie zajęcia, a rodzice, którzy sami często są właścicielami psów, równie chętnie zapisują na nie swoje pociechy.

W dogoterapii sprawdza się wiele psów, nie tylko labradory, które kojarzymy z psimi asystentami. Terapeutami bywają także owczarki australijskie, jack russell terriery, siberian husky, lagotto, pudle czy mieszańce.

Trudno podważyć terapeutyczną moc wesołego, uśmiechniętego czworonoga. Za to bardzo łatwo podważyć bezpieczeństwo i standardy polskiej dogoterapii.

Brak regulacji

W Polsce nie istnieje regulowany centralny ośrodek szkoleniowy/egzaminacyjny, który wyznaczałby standardy i wymagania oraz dawał jakąkolwiek gwarancję bezpieczeństwa. Każdy może ogłosić się specjalistą. Część ośrodków tworzy własne standardy weryfikacji temperamentu zwierząt, bazując na własnym doświadczeniu i przekonaniach. Placówki takie jak przedszkola na ten moment muszą zuafać, że pies faktycznie nadaje się do tej pracy. Zwierzęta z historią pogryzień, lękliwe czy należące do ras uznawanych za niebezpieczne mogą bez przeszkód zostać psami terapeutycznymi - brak regulacji.

Jak zostać dogoterapeutą?

Zawód ten figuruje wprawdzie w ministerialnej klasyfikacji zawodów, jednak polskie prawo nie określa jednolitych, ustawowych standardów kształcenia ani zasad licencjonowania. W praktyce od kandydatów oczekuje się więc ukończenia certyfikowanego kursu oraz przygotowania psa, czyli oceny jego predyspozycji i zdania egzaminu psa terapeutycznego. Rzeczywistość bywa jednak daleka od tych założeń.

Na stronie Akademio.online wystarczy zapisać się na kurs online, zapłacić 759 zł i uczestniczyć w 23 spotkaniach. Pies, którego nikt nie widział ani nie sprawdził, otrzymuje następnie „ozdobny“ certyfikat i status psa terapeutycznego, a my możemy zacząć zarabiać jako specjalista.

PAKiS również oferuje kurs online, za 799 zł, i kilkakrotnie zapewnia, że można go zaliczyć bez wychodzenia z domu. Także tutaj nikt nie weryfikuje psa - to kurs "dla człowieka".

Dopiero Polska Akademia Zoopsychologii i Animaloterapii wymaga zajęć praktycznych na miejscu. Ma też wewnętrzne standardy: wyklucza psy ras niebezpiecznych oraz kilka innych, np. akitę czy american staffordshire terriera. Kurs kosztuje jednak znacznie więcej, bo 5000 zł.

Jak to wygląda w Europie?

Państwo rzadko reguluje ten obszar. Najdalej poszły Włochy, które wprowadziły krajowe wytyczne określające standardy kształcenia i role w zespole terapeutycznym. W Austrii ustawa określa warunki uznawania psów terapeutycznych, ale nie tworzy osobnego zawodu. W Niemczech standardy ustala organizacja branżowa ESAAT, której akredytacja jest dobrowolna.

Czy dogoterapia jest bezpieczna?

Czy każdy powinien móc tak łatwo przedstawiać się jako dogoterapeuta, a niezweryfikowany pies zostać „specjalistą“ pracującym z dziećmi? W Polsce odnotowuje się ok. 36 tysięcy pogryzień rocznie, a dzieci są szczególnie narażone na poważne urazy ze względu na masę i rozmiary ciała. Brak standardów, weryfikacji zwierząt i wymogu ubezpieczenia znacząco obniża bezpieczeństwo. Obecnie polskie placówki powierzają zdrowie i życie dzieci osobom, których nie obowiązują żadne wymogi ani normy, a nieświadomi rodzice wspierają to zjawisko. Czy dogoterapia powinna zostać uregulowana? Wielu specjalistów z ośrodków, które przeprowadzają takie kursy, oceniają predyspozycje i zachowanie psów - jest za wyznaczeniem i uregulowaniem standardów