Brak regulacji, brak standardów, kursy online za kilkaset złotych i certyfikat psa terapeuty dla zwierzęcia, którego nikt nie widział
Dogoterapia to popularna forma zajęć, w których uczestniczy pies terapeutyczny pod opieką swojego przewodnika. Naukowcy przekonują, że kontakt z psami korzystnie wpływa na rozwój i wychowanie dzieci. Dzieci uczą się nie tylko właściwego zachowania w obecności psa, ale też empatii, wrażliwości i komunikacji, a towarzystwo zwierzęcia pomaga zmniejszyć napięcie i stres. Dlatego żłobki i przedszkola chętnie organizują takie zajęcia, a rodzice, którzy sami często są właścicielami psów, równie chętnie zapisują na nie swoje pociechy.
W dogoterapii sprawdza się wiele psów, nie tylko labradory, które kojarzymy z psimi asystentami. Terapeutami bywają także owczarki australijskie, jack russell terriery, siberian husky, lagotto, pudle czy mieszańce.
Trudno podważyć terapeutyczną moc wesołego, uśmiechniętego czworonoga. Za to bardzo łatwo podważyć bezpieczeństwo i standardy polskiej dogoterapii.
W Polsce nie istnieje regulowany centralny ośrodek szkoleniowy/egzaminacyjny, który wyznaczałby standardy i wymagania oraz dawał jakąkolwiek gwarancję bezpieczeństwa. Każdy może ogłosić się specjalistą. Część ośrodków tworzy własne standardy weryfikacji temperamentu zwierząt, bazując na własnym doświadczeniu i przekonaniach. Placówki takie jak przedszkola na ten moment muszą zuafać, że pies faktycznie nadaje się do tej pracy. Zwierzęta z historią pogryzień, lękliwe czy należące do ras uznawanych za niebezpieczne mogą bez przeszkód zostać psami terapeutycznymi - brak regulacji.
Zawód ten figuruje wprawdzie w ministerialnej klasyfikacji zawodów, jednak polskie prawo nie określa jednolitych, ustawowych standardów kształcenia ani zasad licencjonowania. W praktyce od kandydatów oczekuje się więc ukończenia certyfikowanego kursu oraz przygotowania psa, czyli oceny jego predyspozycji i zdania egzaminu psa terapeutycznego. Rzeczywistość bywa jednak daleka od tych założeń.
Na stronie Akademio.online wystarczy zapisać się na kurs online, zapłacić 759 zł i uczestniczyć w 23 spotkaniach. Pies, którego nikt nie widział ani nie sprawdził, otrzymuje następnie „ozdobny“ certyfikat i status psa terapeutycznego, a my możemy zacząć zarabiać jako specjalista.
PAKiS również oferuje kurs online, za 799 zł, i kilkakrotnie zapewnia, że można go zaliczyć bez wychodzenia z domu. Także tutaj nikt nie weryfikuje psa - to kurs "dla człowieka".
Dopiero Polska Akademia Zoopsychologii i Animaloterapii wymaga zajęć praktycznych na miejscu. Ma też wewnętrzne standardy: wyklucza psy ras niebezpiecznych oraz kilka innych, np. akitę czy american staffordshire terriera. Kurs kosztuje jednak znacznie więcej, bo 5000 zł.
Państwo rzadko reguluje ten obszar. Najdalej poszły Włochy, które wprowadziły krajowe wytyczne określające standardy kształcenia i role w zespole terapeutycznym. W Austrii ustawa określa warunki uznawania psów terapeutycznych, ale nie tworzy osobnego zawodu. W Niemczech standardy ustala organizacja branżowa ESAAT, której akredytacja jest dobrowolna.
Czy każdy powinien móc tak łatwo przedstawiać się jako dogoterapeuta, a niezweryfikowany pies zostać „specjalistą“ pracującym z dziećmi? W Polsce odnotowuje się ok. 36 tysięcy pogryzień rocznie, a dzieci są szczególnie narażone na poważne urazy ze względu na masę i rozmiary ciała. Brak standardów, weryfikacji zwierząt i wymogu ubezpieczenia znacząco obniża bezpieczeństwo. Obecnie polskie placówki powierzają zdrowie i życie dzieci osobom, których nie obowiązują żadne wymogi ani normy, a nieświadomi rodzice wspierają to zjawisko. Czy dogoterapia powinna zostać uregulowana? Wielu specjalistów z ośrodków, które przeprowadzają takie kursy, oceniają predyspozycje i zachowanie psów - jest za wyznaczeniem i uregulowaniem standardów